وقتی از وجود خویش، حتا مالک نفسی نیستم 

       چگونه دم به شکوه برآرم 

       نه بر شکیبایی خویش مالکم 

       نه بر شکوه و خردی ام 

       هر چه هست همه تویی

       و من

       تنها پنداری موهوم از رشد یافتن 

       که هرچه پیشتر روم 

       و بیشتر نفس خویش را بنگرم 

       در آن جز خامی و خردی نمی بینم! 

       و در تو تمامی توانایی و اقتدار

 

       پس لب فرو می بندم از خواهش 

       و چون قطره ای کوچک 

       دل به جریان هستی می سپارم! 

       شاید زمان آن رسیده که تسلیم را بیاموزم... 

/ 2 نظر / 18 بازدید
م.ر.گ.

هرگز تسلیم نشو

KouroSH

زيبا نوشتی مثل هميشه..