واپسین مرور

 

 

   هیچ‌گاه برایم اهمیت نداشت که در نگاه تو چگونه‌ام:

   کوچک یا بزرگ!

   ولی اینک به وضوح در جان خویش

   تو را دور می‌بینم

   و نیز در رویای خویش!

   این همان فاصله‌ای ست که من خواستم

   و شاید تو

   و یا تقدیر؛

   حتا دیگر مهم نیست کدام یک!

   ...

   "عشق" همان جادوی ناشناخته‌ای ست

   که از میان انبوه انسان‌ها

   "یکی" را در چشم تو برمی‌گزیند

   او را برجسته می‌کند

   و تو مسحور وجودش می‌شوی

   و جز او در گستره‌ی احساست نمی‌گنجد!

 

   ولی اکنون "تو"

   برای من، در میان "دیگران" گم شده‌ای!

   هم‌رنگ دیگران

   هم‌اندازه‌ی دیگران

   و "من"

   تو را در "سایه" نگاه می‌دارم!

   تو را به کنج نادیده‌های ذهن می‌سپارم.

   ندیدنت آزارم نمی‌دهد

   و طنین صدایت، تلاطمی در دلم به پا نمی‌کند!

   ...

   باید خویشتن را عادت دهم

   به این که دیگر حتا "تو" خطابت نکنم

   باید برایم "او" بشوی!

   باید خو بگیرم به بی‌تفاوت بودن

   نسبت به تو

   و هر آن‌چه خاطره مشترکی به جا گذاشت..

   وقت خانه تکانی ذهن است

   و دل..

 

   باید انس بگیرم به این استغنا

   که دیگر حتا برای تو کلمه‌ای به کار نگیرم

   "من"

        تو را تبعید می‌کنم

        به فراموشکده،

        به قطب بی‌احساسی،

        به سیبری بی‌تفاوتی،

   حتا از ناخودآگاه ناهشیارم تو را می‌رانم!

   بیهوده در رویای من جای نگیر!

 

   و در خویش

   آتش دیگری برمی‌فروزم

   برای "زندگی"

 

   آن روز فریاد برمی‌آورم:

   "حس شگفت‌انگیزی ست

   به کسی که رهایت کرده

   نه نیازی داشته باشی

   و نه احساسی"

/ 0 نظر / 17 بازدید